SZCZEGÓLNY STOSUNEK

Szczególny był stosunek namiestnika do sejmu. Rozpisywał wybory i nadzorował ich przeprowadzenie, przez co jego wpływ na wyniki wyborów był znaczny. Przysługiwała mu inicjatywa ustawodawcza. Przedkładał cesa­rzowi uchwały sejmowe do sankcji, przez co zyskiwał nieformalne możliwości pilotowania jednych, hamowania drugich. Sejm wymógł na namiestniku co­roczne składanie sprawozdań z działalności administragi krajowej, posłowie zyskiwj li prawo interpelowania namiestnika. Nie udało się jednak sejmowi wprowadzić zasady odpowiedzialności namiestnika przed izbą; próby, podej­mowane w tym kierunku, uznawane były w Wiedniu za naruszanie kon- stytuq’i. Pozyq’a namiestnika była więc teoretycznie słabsza od pozycji guber­natora w latach 1772—1848, gdyż gubernator nie musiał się liczyć z sejmem stanowym, organem przecież o czysto dekoracyjnym charakterze.

Znalazłeś się tutaj dzięki poniższej frazie kluczowej:

Witajcie! Na co dzień pracuje w dziale kadr w dużej międzynarodowej firmie. W świecie biznesu jestem na co dzień, dlatego też postał ten blog, aby dzielić się z Wami moją opinią i spostrzeżeniami. Jeśli z jakimś artykułem na blogu się nie zgadzasz, lub chcesz podyskutować to będzie mi miło jeśli zostawisz komentarz, albo odezwiesz się w formularzu kontaktowym!
You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.